Dr Radonja Minić rođen je 12.05.1946. godine u selu Šipačnu, opština Nikšić. Srednju tehničku školu, metalurški odsjek završio je 1964. godine u Zenici (BiH) i iste godine se zaposlio u Željezari „Boris Kidrič“ u Nikšiću.

Radio je osam godina na poslovima rukovodioca smjene na izradi i livenju čelika u čeličani, a od 1976. godine na poslovima propisivanje i razrada tehnologije izrade čelika. U JNA je bio 1967. godine. Tokom studiranja, istovremeno je radio u Željezari i 1979. godine završio Tehnički fakultet – metalurški odsjek na Univerzitetu „Veljko Vlahović“ u Titogradu. Na poslovima predsjednika Akcione konferencije Saveza komunista Željezare „Boris Kidrič“ bio je 1981. godine, a 1985. godine obavljao je poslove vođenja tehnološke kontrole procesa izrade i primarne prerade čelika u Željezari. Godine 1986. je izabran za predsjednika opštinskog Komiteta Saveza komunista Nikšić, a 1990. godine radio je na poslovima organizovanja i vođenja tehnologije izrade čelika u Željezari. Iz oblasti metalurgije čelika, 1991. godine objavio je četiri rada štampana u zbornicima naučnih skupova sa međunarodnim učešćem. Radnički savjet Željezare mu je 1986. godine dodijelio Plaketu najboljeg radnika Radne zajednice proizvodnih osnovnih organizacija udruženog rada.

Postdiplomske studije završio je 1991. godine na Tehničkom fakultetu Univerziteta u Ljubljani, a naučni stepen doktora tehničkih nauka stekao je 2000. godine na Tehničkom fakultetu Univerziteta u Novom Sadu.

U vladi Savezne Republike Jugoslavije u Beogradu, izabran je za saveznog ministra 1993. godine, a za zamjenika saveznog ministra za razvoj, nauku i životnu sredinu postavljen je 1995. godine. Ponovo je izabran za saveznog ministra 1996. godine. Nakon toga, 1998. godine, opet je postavljen za zamjenika saveznog ministra u Saveznoj Vladi. U Vladi Republike Crne Gore postavljen je 2001. godine za pomoćnika ministra privrede ‒ rukovodilac Sektora za rudarstvo i geološka istraživanja. Penzionisan je kao savjetnik ministra ekonomije u Vladi Crne Gore 2013. godine. Oženjen je i ima sina.

Za sve vrijeme profesionalnog radnog angažovanja kontinuirano se bavio stručnim i naučnim radom i aktivno radio u brojnim državnim organima i društveno-političkim organizacijama na opštinskom, republičkom i saveznom  nivou  među kojima su najvažniji:

Delegat (poslanik) u Skupštini Socijalističke Republike Crne Gore 1982. godine u Titogradu i predsjednik Odbora za društveno-ekonomske odnose i politički sistem Vijeća udruženog rada Skupštine Crne Gore, član Savjeta društvenog sistema informisanja Socijalističke republike Crne Gore 1985. godine, odbornik u Skupštini opštine Nikšić 1993. godine i predsjednik Odbora za lokalnu samoupravu u Skupštini.

U Beogradu u vladi Savezne Republike Jugoslavije bio je: predsjednik Komisije za odnose sa inostranstvom, predsjednik Jugoslovenskog dijela jugoslovensko-ruske Komisije za naučno-tehničku saradnju, predsjednik Jugoslovenskog dijela jugoslovensko-bugarske Komisije za životnu sredinu, zamjenik predsjednika Komisije za prosvjetno-kulturnu saradnju sa inostranstvom, predsjednik Komisije za administrativna pitanja u Saveznoj vladi.

Takođe, bio je član Upravnog odbora preduzeća YUQS (Jugoinspekt) društvo za sertifikaciju i nadzor sistema kvaliteta u Beogradu 1997. godine, član Savjeta Metalurškog fakulteta Univerziteta „Veljko Vlahović“ u Titogradu 1982. godine, član Savjeta Metalurško-tehnološkog  fakulteta u Podgorici 2001. godine, član Odbora direktora Željezare Nikšić 2002. i 2004. godine, član Odbora direktora  rudnika uglja u Pljevljima 2001. godine, član Upravnog odbora Javne Ustanove Zavoda za geološka istraživanja u Podgorici 2008. godine, član Komisije za koncesije u Vladi Crne  Gore 2009. godine.

Redovan je član Inženjerske akademije Crne Gore od 2012. godine.

Za uspješan rad u privrednim i državnim organima i zapažen doprinos razvoju  društveno-političke zajednice, Predsjedništvo Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije, odlikovalo ga je  Medaljom zasluga za narod.